Kerim, taşradan büyük şehre bir yaşam hattında çalışmak için gelmiştir. İntiharların şehrin gürültüsüne karıştığı yakın bir gelecekte görevi, telefonun diğer ucundaki insanlara hayata tutunmaları için destek vermektir. Fakat sistem, yapay zekânın hazırladığı hazır empati cümleleri üzerine kuruludur.
İlk iş gününde Kerim, hem arayanların kırılganlığıyla hem de kendi dilinin yetersizliğiyle karşılaşır. Bir çağrıdan sızan türkü onu annesini aramaya ve geride bıraktığı hayata yaklaştırırken, duydukları artık yalnızca işinin bir parçası olmaktan çıkar. Kendini “görünmez” olarak tanımlayan bir arayan, Kerim’in zihninde sabah gerçekten görmeden kapıyı kapattığı komşusuyla birleşir.
Kerim ilk kez ekrandaki cevapları değil, kendi yetersiz ama gerçek cümlelerini kullanarak birini hayata bağlamaya çalışır. Ancak birine ulaşmaya çalışırken, başka bir sese geç kalmış olabileceğinin farkında değildir.